سهراب و مولانا

طبیعت پرستی سهراب در شعر صدای پای ابش به خوبی دیده می شود

   

    در این شعر سهراب از نماز خود در طبیعت سخن می گوید

 

 

                                         من مسلمانم

                                             قبله ام یک گل سرخ

                                                   جانمازم چشمه,مهرم نور

                                    دشت سجاده ی من

                                           من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

                                     در نمازم جریان دارد ماه,جریان دارد طیف

                                    سنگ از پشت نمازم پیداست  

                                                  همه ذرات نمازم متبلور شده است

                                             من نمازم را وقتی می خوانم

                                 که اذانش را را باد,گفته باشد سر گل دسته سرو

                                 من نمازم را,پی تکبیرة الاحرام علف می خوانم

                                           پی قد قامت موج

            کعبه ام بر لب اب

            کعبه ام زیر اقاقی هاست

            کعبه ام مثل نسیم, می رود باغ به باغ

                                               می رود شهر به شهر

  

 

     این شعر سهراب با لفظ اهل کاشانم شروع می شود

     که می شود اشاره ای به

     نا کجا اباد باشد که روزی سپهری از ان دور شده است

     همانند نی در نیستان مولانا

            کزنیستان تا مرا ببریده اند ......

    اگر از دید  میلتون ببینیم  می توان این دو را بهشت گمشده او  یکی بدانیم        

/ 0 نظر / 6 بازدید