نی نامه و صدای پای آب

           سهراب کم کم از بهشت (کاشان)به سوی کلان شهر تهران که ان رامی توان جهنم نامید کوچ

                   می کند.ولی در انجا بااینکه

                                                        باغ ما  در طرف سایه ی دانایی بود

                                                     باغ ماجای گره خوردن احساس و گیاه

                                          باغ ما نقطه ی بر خورد نگاه و قفس و آیینه بود

                                            باغ ما شاید قوسی از دایره ی سبز سعادت بود 

                ولی در این باغ

                                            میوه ی کال خدارا ان روز می جویدیم در خواب

                                                                        اب بی فلسفه می خوردیم

                                                                          توت بی دانش می چیدیم

      

                 سپهری این گونه شد که از کاشان به طرف کلان شهر تهران آمد

                                           طفل پاورچین پاورچین دورشد کم کم در کوچه ی

                                                                                         سنجاقک ها

                                          بار خود رابستم رفتم از شهر خیالات سبک بیرون

                                                                          دلم از غربت سنجاقک پر

                

                                                                                        . . . . .                

                   در اینجا سهراب می گوید که کجا رفته چه دیده است

                                                                           من به مهمانی دنیا رفتم

                                                                                   من به دشت اندوه

                                                                                 من به چراغ عرفان

                                                                                        و. . . . . .

                                                                              چیزها دیدم روی زمین

                                                                      کودکی دیدم ماه را بو می کرد

                                                قفسی بی در دیدم که در ان روشنی پرپر می زد

                                                                                     . . . . . . .

                 سهراب به گم شدن شهرش نیز اشاره می کند

                                                                                        اهل کاشانم اما

                                                                               شهر من کاشان نیست

                                                                                شهر من گم شده است

                                                                                              . . . .

                می شود این قسمت روکه از فراق و جدایی از اصالت صحبت می کند رو

                  با این ابیات

                                بشنو از نی چون حکایت می کند

                                                  وز جدایی ها شکایت میکند

                                کز نیستان تا مرا ببریده اند

                                                 در نفیرم مرد وزن نالیده اند

              یکی دانست

/ 1 نظر / 12 بازدید
میثم

سلام دوست من به این وبلاگ ها سری بزنین برای اینکه سهراب رو بهتر بشناسین و بهتر بتونین از اشعارش استفاده کنین sohrabitar.blogsky.com farzad-eghbal.persianblog.ir