وما یسطرون

ای به قربان دل غم بار زینب

یادمه اول دبستان

معلممون آقای حسونی، یه علامتی یادمون داد

= گفت اسمش مساویه

این دوتا مثل دو تا دوست همیشه با هم هستند

بعد فهمیم یه اسم دیگه این دوتا خط موازی هم هست

خط موازی خطی است که اگه تا بی نهایت هم بروند به هم نمی رسند

چه واژه بی معنایی دو تا دوستی که هیچ وقت به هم نمی رسند

بچه تر که بودم

همیشه !

باخودم می گفتم چی می گن قدر بچه گی رو بدونید و استفاده کنید

یه روز میاد که دل تنگش می شید ها!

باور نمی کردیم .

حالا بهش رسیدم

حقیقتا دل تنگش شدم

در کودکی پاکن هایی ز پاکی داشتیم

یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت

دوشمان از حلقه هایش درد داشت

تا درون نیمکت جا می شدیم

ما ! ژر از تصمیم کبرا می شدیم

با وجود سوز و سرمای شدید

ریزعلی پیراهنش را می درید

کاش می شد باز کوچک می شدیم

لااقل یک روز کودک می شدیم

........

سرسلامتی دیوار که مرد و نامرد به اون تکیه می ده

سرسلامتی مردایی تودریای مردی غرق می شن ولی از پل نامردی رد نمی شن

سرسلامتی مردایی که سختی روزگار کمرشون خم می کنه ولی اَبروشون نه

سرسلامتی نامردایی که اگه نبودن مردا شناخته نمی شدن

سرسلامتی سنگای درشت رودخونه اونقدمرده که هوا سنگای ریز رو داره

سرسلامتی چرخ فلک اونقدر مرده که نه از پایین اومدن ناراحت میشه نه به بالا رفتنش مغرور

سرسلامتی دریا     اونقدر مرده که تو طوفانش هم ماهی هاشودورنمی ندازه

سرسلامتی عصا    اونقدر مرده که می خوره زمین تا رفیقش زمین نخوره

سرسلامتی پاکن     اونقدرمرده که ازخودش کم می کنه تااشتباه مدادروپاک کنه

سرسلامتی الاکلنگ اونقدر مرده که می ره پایین تا رفیقش بره بالا

سرسلامتی بادکنک   اونقدر مرده که دل یه بچه رو شاد می کنه و می ترکه

سرسلامتی بادبادک  اونقدر مرده که دل یه بچه رو شاد می کنه و سقوط می کنه

سرسلامتی سیگار   اونقدر مرده که تا له شدن زیرپات باهاته

سرسلامتی آفتاب    اونقدر مرده که دقت تابش همه رو به یک چشم می بینه

سرسلامتی ابر             اونقدر مرده که ازبین میره تا به دیگران سود برسونه

سرسلامتی مداد      اونقدر مرده که تو دست هموم شکست تا ما یاد بگیریم

سر سلامتی رفیق مرد خودم چه این متن رو بخونه ، چه نخونه

اگر تنهای تنها هم شوی باز هم خدا هست

سلام به بعضی ها که واسه اولین بارشونه که میان اینجا

ای بعد ما آینده گان رفتنی

بر شما باد این غم خانه ناماندنی

این یه بیت شعر رو تو روزهای اخر خدمتم واسه رفیقایی که هنوز خدمت داشتن می خوندم

بالا خره سربازی من هم تموم شد

نمی شه گفت چیزی به دست نیاوردم

ولی تو خدمتم به این فرموده امیر المومنین پی بردم که

با دوستت جوری دوستی کن که اگه یه روز دشمنت شد .......

با دشمنت هم جوری رفاقت کن که اگه روزی دوستت شد روت بشه بهش نگاه کنی

رشته ای افکنده بر گردنم دوست

می کشد سمنان که خاطر خواه اوسنت

شمیم شامه نوار و بلکه دل نواز آش و یقلبی

من گویا از سمت پدافند نیرو هوایی وزیده

می شود